Reis rond de Zon

 

15.2

bladzijde 2 van 4

 

Mee-bewegen en mee-beleven

Zoals we eerder zagen, plaatste Euktemon (1.2) op deze vier overgangspunten het Hoofdkruis van de aardse Zodiak:

Bij de doorgang boven de evenaar stelde hij de punten 0° Ariës en 0° Libra vast en bij de zonnewende van zomer en winter respectievelijk de punten 0° Cancer en 0° Capricornus.

Bij deze punten op het hoofdkruis komt onder de mensen nu iets opmerkelijks te voorschijn: Een samenstand van één van deze vier zodiakale punten met de Zon wordt in tal van spirituele en religieuze tradities beschouwd als een belangrijk moment in het jaar: Het "mee-bewegen" met de bewegingen van de Aarde werkt kennelijk in ons door als "mee-beleven", als innerlijk ervaren. Met Kerstmis (15.2.a) zwijgen in grote delen van de wereld zelfs even de kanonnen. Deze feiten lijken een extra dimensie te geven aan het Hoofdkruis.

 

Geen veld voor ontwikkeling

Als we van hieruit nu nog eens terugkijken naar het eind van onze reis over de Aarde dan troffen we op de Noordpool (13.8) een situatie aan waarin de aswenteling van de Aarde niet meer leidt tot een zich-naar-buiten-manifesterend-Ik. Op de Noordpool kan geen objectief veld meer worden uitgeworpen; het Ik heeft daar geen veld meer om zich heen voor zijn ontwikkeling. (6.2)

 

Een tweede centrifuge

Terug naar onze reis rond de Zon zien we nu dat we weliswaar ten opzichte van de Aard-omtrek op de Noordpool volledig stil staan, maar dat we in deze beweging rond de Zon opnieuw te maken hebben met een (nu veel grotere) centrifugewerking, die ook nu weer op ons aangrijpt. Hoewel wij op de middenas van de Aarde staan, dus in ons eigen centrum, en ons niet meer (kunnen) projecteren in de omstandigheden, slingert deze beweging rond de Zon ons onvermijdelijk naar een nieuwe omtrek, naar een nieuw veld om ons heen. Naast het uitgeworpen veld van onze persoonlijke en culturele projecties komen we hier dus op het spoor van een tweede veld van ervaring waaraan wij ook - samen met de gehele Aarde - deelnemen.

 

Een tweede veld van ervaring

Naast de sfeer van onze persoonlijke en cultureel-maatschappelijke projecties nemen we dus ook deel aan een tweede, grotere en algemeen-geldende sfeer, als tweede veld van ervaring. Het gaat daarbij dan niet meer om de plaats van het individu binnen zijn maatschappelijke omgeving, maar om de gewaarwording van het in-verbinding-staan-met en het deel-hebben-aan een samenhang die het persoonlijk-culturele overstijgt en waarin wij zijn vervat. Dit grotere veld van ervaring geldt voor de Aarde als geheel: in de religieuze tradities van allerlei volkeren wordt hieraan vorm gegeven. De vormen die hiervoor wereldwijd worden gebruikt vertonen onmiskenbare overeenkomsten.* Dit is een tweede opmerkelijk feit.

Zo ontstaat hier wel de indruk dat de mensheid als collectief in dit grotere veld bepaalde ervaringen beleeft, waaraan weliswaar per lokale cultuur of godsdienst op verschillende wijzen wordt vormgegeven, maar die mogelijk toch op eenzelfde mondiale wortel zijn geënt. In tegenstelling tot het samengetrokken, geconcentreerde individuele Ik op de Noordpool komt hier meer een mondiaal verbindend eenheidsprincipe te voorschijn.

 

 

literatuurlijst, onderwerpen per pagina, woordenlijst, afbeeldingen,

tabellen en schema's, blauw gemarkeerde teksten